Ik doe dit werk omdat ik zelf heb ervaren hoe waardevol het is als er iemand naast je blijft staan wanneer de behandeling stopt.

Ik weet hoe het voelt als alles te veel wordt. Als je vooral bezig bent met overleven en niet meer weet hoe het voelt om echt te leven. En juist toen het beter begon te gaan, viel de begeleiding weg. Ineens moest ik het zelf uitzoeken.

Je hebt zoveel over jezelf geleerd, maar niemand die je helpt dat mee te nemen het echte leven in. Geen zachte landing. Gewoon: verder maar.

Dat gevoel ken ik. En ik weet ook hoe het is als de mensen om je heen je willen begrijpen, maar niet weten hoe.

Daarom doe ik wat ik doe.

Ik geloof niet dat herstel stopt zodra een behandeling eindigt.

Juist dán begint het echte werk.

Leren leven met wat je hebt meegemaakt.
Met een diagnose.
Met onzekerheid.
En met hoop.

Daar wil ik naast je staan.

Niet als psycholoog. Niet als iemand met alle antwoorden. Maar als iemand die weet hoe het voelt om vast te lopen. En hoe moeilijk het kan zijn om daarna weer richting te vinden.

Mensen omschrijven mij vaak als eerlijk en direct. Ik draai niet om dingen heen, maar ik oordeel ook niet. Bij mij hoef je jezelf niet eerst uit te leggen.
Dat betekent ook dat ik zal zeggen wanneer ik denk dat iemand beter geholpen is door een psycholoog of andere zorgverlener.

Goede begeleiding begint wat mij betreft met weten waar je eigen rol ophoudt.

Bij mij hoef je de rauwe randjes niet te verstoppen.

Ik wil dat je naar huis gaat met het gevoel dat je weer weet waar je staat.

Niet omdat alles ineens opgelost is.

Maar omdat je weer voelt dat er grond onder je voeten zit.